Ένα γράμμα στον εαυτό μου…

Και η βροχή άρχισε να πέφτει… κι ήταν ακριβώς τη κατάλληλη στιγμή… λυτρωτική!

 Τη στιγμή που με τα βίας πάλευα να κλειδώσω τα δάκρυά μου μέσα στα μάτια μου για να μη στάξουν ξανά για μια ακόμα φορά…Αυτή τη στιγμή μόνος μέσα στο κόσμο χάθηκα μες τη βροχή…Τα μάτια μου ξεκλείδωσαν και τα δάκρυά μου άρχισαν να ενώνονται με της σταγόνες της…

Το αποτέλεσμα βουβό μόνο οι χτύποι της καρδιάς μου ακούγονταν.

Μόνο αυτούς ένιωθα που επιβεβαίωναν ότι είμαι ακόμα ζωντανός…Γιατί όλα τα άλλα μου έμοιαζαν μάταια…άδεια…άψυχα και η ανάσα μου είχε κοπεί!

 

 

 

Φoρτία ατέλειωτα που τα ένιωθα όλα εκείνη τη στιγμή να σκαρφαλώνουν στις πλάτες μου για μια ακόμα φορά, να με οδηγούν στο παρελθόν που δεν έζησα ποτέ όπως είχα ανάγκη και να μου δείχνουν ένα μέλλον που δεν μοιάζει καθόλου με αυτό που ονειρεύομαι!

 

 

Σαν να υπέγραψα ένα συμβόλαιο όταν ήρθα σε αυτή τη ζωή που δεσμεύει τα όνειρα μου! Τα καταδικάζει να μη γίνουν ποτέ πραγματικότητα!

 

Για πόσο ακόμα θα είμαι αγωνιστής? Απλά αναρωτήθηκα.. Πόσο ακόμα πιο πολύ θα πρέπει να δυναμώσουν οι πλάτες μου? Τι άλλο ακόμα πρέπει να ζήσω και να μάθω?

 

Τα δάκρυα μου πλέον κυλάνε ανεξέλεγκτα!

 

Θυμήθηκα τις φορές που γέλασα στη ζωή μου, τις ελάχιστες στιγμές που τόλμησα να πω πως είμαι ευτυχισμένος… Που πήγαν αυτές? Γιατί δεν έρχονται τώρα εδώ να μου θυμίσουν την αίσθηση της χαράς? Γιατί σε στιγμές αδυναμίας μόνο τα βάρη της ζωής μου με θυμούνται σκαρφαλώνοντας απειλητικά πάνω στο κορμί μου, στη ψυχή μου και με οδηγούν σε τέλμα? Γιατί ?

 

Απάντηση δεν πήρα ποτέ! Ξέρω όμως πως κι αυτό θα περάσει… όπως όλα…

 

Με κατηγόρησαν Πολλοί πως είμαι σκληρός!

 

Να ‘ ξεραν… να ξεραν μόνο τη ζωή έχω ζήσει…. Να ένιωθαν λίγο τις πιο κρυφές πτυχές μου! Δεν θα τολμούσαν να τα πουν όλα αυτά! Δε πειράζει όμως… ίσως μια μέρα να σωθώ…

 

Τουλάχιστον σήμερα! Πήρα μια μεγάλη απόφαση! Να μη ξανά σταματήσω τον εαυτό μου, να μη ξανά κρύψω τη ψυχή μου!

Είναι όμορφη… ακόμα κ όταν κλαίει… Όποια θέλει και μπορεί να το δει θα το δει… όποια αντέχει να σταθεί μπροστά στη λάμψη της θα το κάνει…!

 

Έτσι τουλάχιστον κερδίζω κάτι! Ελευθερώνω τη ψυχή μου… έχει πολλά λουλούδια μέσα της που μυρίζουν θεσπέσια! Κήπος που καλλιεργώ χρόνια κι ας μοιάζω άγονο χωράφι και ταξίδι χωρίς προορισμό!

 

Σήμερα έκανα μια καινούργια αρχή!

 

Αλήτισσα Ψυχή μου σε ελευθερώνω! Σου επιτρέπω να αναπνεύσεις ξανά!

Κλάψε ! Σε ακούω, σε ακολουθώ!

 

Ξέρω πως έχεις τη δύναμη να αντέξεις και να συνεχίσεις!


Εγώ σε δέχομαι όπως είσαι και σ’ αγαπάω!

Από το φόβο….στη σιωπή!!..

Το σημερινό θέμα ξεκινά με αφορμή μια ταινία.. Παιδιά στο σπίτι κακοποιημένα, μητέρες ανήμπορες να υπερασπιστούν τον φτωχό εαυτό τους, ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ!!..Το θέμα γνωστό…Τα φαινόμενα οικογενειακής βίας συνεχώς αυξάνονται και είναι η στιγμή εκείνη που τα στόματα κλείνουν.. Ο φόβος, η απειλή και η βία κυριαρχούν στο οικογενειακό περιβάλλον, ενώ οι πρωταγωνιστές των γίνονται πιόνια σε ένα άνισο παιχνίδι!!.. Η ενδοοικογενειακή βία, στις μέρες μας, έχει πάρει, δυστυχώς σάρκα και οστά και είναι πλέον αναγνωρισμένο δείγμα κακοποίησης.. Το ποιο δυσάρεστο, ίσως, είναι το γεγονός ότι οι αποδέκτες είναι ποικίλοι και εναλλάσσονται!.. Αρχικά, τα παιδιά είναι ένας από τους ποιο »εύκολους» δέκτες-θύματα.. Οι τσακωμοί στο σπίτι, φωνές και βία ανάμεσα στο ανδρόγυνο, είναι η ποιο χειροπιαστή μορφή ενδοοικογενειακής βίας. Το παιδί, ακόμη, πολύ ευάλωτο σε οπτικοακουστικά ερεθίσματα, έρχεται αντιμέτωπο με εικόνες και λέξεις που ήλπιζε ποτέ να μην δει είτε να ακούσει.. Είναι χαρακτηριστικό το φαινόμενο ο πατέρας είτε η μητέρα να αλληλοκατηγορούνται, να ρίχνουν ευθύνες αμφότεροι, δίχως να έχουν την ωριμότητα να σκεφτούν ότι υπάρχουν και παρατηρητές στον αγώνα αυτό. Επιπροσθέτως, δεν θα ήταν ορθό να παραληφθεί το γεγονός ότι εκτός από την οπτικοακουστική ενδοοικογενειακή βία, υπάρχει κυρίως η σωματική, η οποία χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, εξίσου σοβαρές και προς αποφυγή.. Από τη μία πλευρά, πολλές φορές παρουσία των παιδιών, είτε από την άλλη πλευρά, μορφές σωματικής βίας ασκούνται στο ίδιο το παιδί προς ένδειξη τιμωρίας, παραδειγματισμού ή εκφοβισμού.. Στην περίπτωση αυτή, όμως, το παιδί δε μπορεί εύκολα να κατανοήσει πως η εν λόγω πράξη γίνεται για καλό, θεωρητικά, σκοπό.. Το ίδιο, εκτός του σωματικού πόνου στον οποίο έχει πιθανόν επέλθει, κυρίως κυριεύεται από ψυχολογική »ανεπάρκεια»..Το αίσθημα φόβου κυριαρχεί και ακολουθεί η σιωπή.. Κλείνεται στον εαυτό του, πάσχει από μελαγχολία, αλλοτρίωση, φόβο και αντικοινωνικότητα. Τα ψυχικά τραύματα αντικαθιστούν τα σωματικά, μιας και είναι άκρως επίπονα και δύσκολα ξεθωριάζουν από τη μνήμη του ασυνείδητου. Αρκετά συχνά, επιδιώκουν να αλλοιωθούν από τη μνήμη του εγκεφάλου, προσθέτοντας κάποιο νέο ερέθισμα ή συμβάν, όμως η πραγματικότητα είναι πως δύσκολα αφομοιώνονται.. Το μεγαλύτερο κρίμα, μιλώντας για σωματική ενδοοικογενειακή βία, είναι πως οι γονείς, είτε ο ένας σύζυγος στο άλλο, ωθούνται στην επίμαχη αυτή πράξη λόγω αδυναμίας λόγου και λογικής.Διότι, είναι αδιανόητο και παράλογο να διαφωνείς-λογομαχείς με κάποιον χρησιμοποιώντας βία, πόσο μάλλον όταν η γλώσσα είναι ένα ισχυρό μέσο επικοινωνίας και αντίλογου. Επιπλέον, σε ότι αφορά τα παιδιά, και σε αυτή την περίπτωση, με το λόγο και με επιχειρήματα ο κάθε γονιός μπορεί να πείσει ακόμα και να αναγκάσει το παιδί του να υπακούσει δίχως να φτάσει στο έσχατο σημείο της βίας. Η τρίτη κατηγορία ενδοοικογενειακής βίας που κρίνεται απαραίτητη προς αναφορά, είναι η λεκτική βία. Εδώ, η οικογένεια έχει σοβαρό πρόβλημα επικοινωνίας. Οι γονείς ανταλλάσσουν πυρά, μειώνει ο ένας τον άλλο, αμαυρώνεται η τιμή τους ενώ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο επιτείθονται και στα παιδιά. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα παιδιών που λόγω κάποιας άσχημης λεκτικής συμπεριφοράς από τους γονείς τους διατηρούν τη σκέψη αυτή μεγαλώνοντας έχοντας πάντα μια μικρή πληγή στην ψυχή και στο μυαλό τους.. Παραδείγματος χάρη, όταν ο γονέας πάνω στο θυμό του αποκαλεί το παιδί του »ανεγκέφαλο», αμέσως δημιουργεί στο ίδιο την εντύπωση πως δεν αξίζει, πως υστερεί σε συνάρτηση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του και κατά συνέπεια δεν αξίζει σαν άνθρωπος ή δεν έχει μυαλό.. Αυτό το παράδειγμα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στους γονείς, οι οποίοι, επιφορτισμένοι με τα δικά τους προβλήματα αδυνατούν να χειριστούν τις οικογενειακές δυσκολίες καθώς και να λύσουν τυχόν προβλήματα με την υπόλοιπη οικογένεια.. Τα τινά όμως είναι και άλλα!!..Πρώτα απ’ όλα, στις μέρες μας, μεγάλος αριθμός ζευγαριών χωρίζει, αυτό όμως δε σημαίνει πως κάποιος από τους γονείς είτε ακόμη χειρότερα το παιδί οφείλουν να περάσουν το Γολγοθά της όποιας οικογενειακής βίας. Δεύτερον, θα πρέπει να γίνει κατανοητό, διότι λίγοι δυστυχώς μπορούν να το αναλογιστούν, το γεγονός ότι δεν είναι μόνο η σωματική βία που »πονάει» μέσα στην οικογένεια.. Πολλές φορές, δυστυχώς, τα λόγια και οι σκηνές που διαδραματίζονται μέσα σε ένα σπίτι διαταράσσουν τις ισορροπίες, κλονίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις κατακερματίζουν την ψυχή όλων όσων γίνονται μέρος ή απλοί παρατηρητές.. Τρίτον, οφείλουμε να αναφερθούμε στη σωματική ενδοοικογενειακή βία, τονίζοντας όμως αυτή τη φορά τη σεξουαλική βία.Κακοποίηση, αναγκαστική ερωτική επαφή, αιμομιξία. απειλές,στόματα κλειστά.. Δεν είναι λίγες οι φορές που μικρά κορίτσια  κακοποιούνται στο ίδιο τους το σπίτι από το συγγενικό είτε φιλικά πρόσωπα.. Μητέρες εκφοβίζονται από τους συζύγους τους αναγκαζώμενες να μείνουν σκυμμένες στη δική τους σιωπή, τη σιωπή του φόβου, τη σιωπή της απειλής..Αναμφίβολα, η ενδοοικογενειακή βία είναι τεράστιο κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής.. Αποτελεί ένα διαχρονικό φαινόμενο του οποίου οι στατιστικοί αριθμοί ανεβαίνουν καθημερινά και συνεχώς, ενώ αντιστρόφως ανάλογα όλο και περισσότερα στόματα κλείνουν, ενώ ο πόνος παίρνει κυριαρχικά τη θέση του. Διάφορες κοινωφελείς οργανώσεις προσπαθούν να προσεγγίσουν τα άτομα που έχουν κακοποιηθεί από την οικογένεια τους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το στενάχωρο είναι, πως το φαινόμενο αυτό παίρνει εκτενή διάσταση στο χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.. Και ενώ κάποιοι σύλλογοι και η πολιτεία ακόμα επιδιώκουν την σμίκρυνσή του, η ίδια η οικογένεια του δίνει μεγαλύτερες διαστάσεις ξανά. Είναι, λοιπόν, δύσκολο να εξετάσουμε τους λόγους εκείνους που οδηγούν στην ενδοοικογενειακή βία.. Είναι τα απωθημένα, η άγνοια, η έλλειψη ωριμότητας και σοβαρότητας είτε κάποιος άλλος παράγοντας;;.. Το πρόβλημα επιδέχεται μεγάλη συζήτηση και σίγουρα δεν υπάρχει δραστική και άμεση λύση!.. Ο βασικός τρόπος, όμως, που ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να βάλει το μικρό του λιθαράκι στην επίλυση του προβλήματος αυτού είναι η παραπομπή σε οργανώσεις καθώς και η ενημέρωση μέσα στα σχολεία.. Αν αναλογιστούμε πόσα παιδιά γίνονται θύματα, καθημερινά, ενδοοικογενειακή βία κάθε είδους, θα κρίνουμε σημαντικό να γίνεται ενημέρωση στο σχολείο, όπου κάποιο παιδί που αντιμετωπίζει το πρόβλημα θα αποκτήσει το θάρρος να μιλήσει για αυτό και σίγουρα θα βοηθηθεί.. Σίγουρα, κλείνοντας, δεν αρνείται κανείς πως η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι ένα σοβαρό πρόβλημα ταμπού. Να απαρνηθούμε τους ενδοιασμούς μας.. Να φανούμε δυνατοί με θάρρος και να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό.. Ο φόβος δεν οδηγεί πουθενά, απλά μπλοκάρει περισσότερο και ΤΡΟΜΑΖΕΙ!!!.. Συνεπώς, την επόμενη φορά που θα αντιληφθούμε φαινόμενα τέτοιου είδους ας φανούμε δυνατοί, ας στηρίζουμε όσους μας έχουν ανάγκη, πόσο μάλλον τον εαυτό μας..

»Άνθρωπος-ανθρώπινος-ανθρωποκεντρικός »

Αυτό που παντα πιστευα ειναι πως δεν υπαρχουν ανθρωποι διχως αισθηματα!!..Συχνα μπερδευουμε την έννοια του αισθήματος με εκείνη του συναισθήματος.. Αίσθημα, είναι όλες εκείνες οι ψυχικές καταστάσεις που εναλλάσσονται καθημερινά με αφορμή διάφορα ερεθίσματα στη ζωή μας.. Αντιθέτως, το συναίσθημα, όπως αποκαλύπτει και η ίδια η λέξη. προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιου ακόμα προσώπου συγγενικού, φιλικού, ερωτικού..Με το συναίσθημα, λοιπόν, ο άνθρωπος καλύπτει την εσωτερική του ανάγκη να ταυτίζεται με άλλους, να ανταλλάσσει ιδέες και σκέψεις, να νιώθει ενταγμένος σε ένα σύνολο από το οποίο αλληλοεξαρτάται.. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα, οι μεγαλύτερες »καταστροφές» ξεκινούν από κάποια έλλειψη συναισθήματος είτε αισθήματος..Φέρνω στο νου μου ανθρώπους του περιθωρίου, απόκληρους της κοινωνίας που νιώθουν εγκατάλειψη, μοναξιά, δίχως φροντίδα και αγάπη!!..Είναι αρκετά δυσάρεστη η εικόνα ανθρώπων που στις γιορτές κανείς δεν τους αναζητά για ανταλλαγή ευχών, που τον κρύο χειμώνα δεν τους προσφέρουν λίγο ζεστό φαγητό, κάποιοι ακόμα και στοιβαγμένοι με μια κουβέρτα μόνο,σε ένα παγκάκι, είτε αγκαλιασμένοι με τα χαρτόκουτα τους.. Τέτοιες σκηνές μόνο μελαγχολία, θυμό και στεναχώρια προκαλούν!..Μελαγχολία για την άσχημη κατάληξη που αναγκάστηκαν να αποδεχτούν σαν καθημερινότητα, θυμό γιατί οι δημόσιες αρχές και η πολιτεία τείνουν να αγνοούν τις πραγματικές βιοποριστικές ανάγκες των πολιτών τους και στεναχώρια αντικρίζοντας την εξαθλίωση στην οποία αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς!!.. Είναι τω όντι, τεράστια αντίθεση να σκέφτεσαι κάποιον άστεγο στους έρημους δρόμους της πόλης, να σέρνει το κουβάρι του σαν έρμαιο όν ζητιανεύοντας είτε ψάχνοντας τρόφιμα από τα σκουπίδια, ενώ, από την άλλη, άνθρωποι με ευνοϊκότερο βιοποριστικό και κοινωνικό επίπεδο, ζουν στο σπίτι τους, με τις ανέσεις και τη ζεστασιά της οικογένειας… Είναι, ειλικρινά, ψυχοφθόρο να περνάς δίπλα από ανθρώπους που ή ζωή, ή μοίρα, το ίδιο τους το πεπρωμένο ή ακόμα και οι επιλογές τους, τους ανάγκασαν να ζουν μια άλλη ζωή αρκετά δυσκολότερη και άλλοτε επικίνδυνη.. Μιλώντας, λοιπόν, για συναισθήματα, αναρωτιέμαι πόση ανάγκη να έχουν οι άνθρωποι αυτοί από μια αγκαλιά, ένα τυπικό, έστω, ενδιαφέρον, την στιγμή που η πόλη μέρα με τη μέρα,τους βυθίζει απροκάλυπτα στο βούρκο της.. Στη δική τους περίπτωση, είναι θέμα επιβίωσης, στη δική μας είναι απλά ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας, δεδομένο και αυτονόητο, κάποιες φορές.. Επειδή , όμως τίποτα, τελικά, είναι δεδομένο είτε αυτονόητο, μήπως ήρθε η στιγμή να εκτιμήσουμε όλα όσα έχουμε απλόχερα;;..Και,φυσικά, δε μιλάω μόνο για τα υλικά αγαθά, που προφανώς βελτιώνουν και ομορφαίνουν καλύπτοντας βιοτικές ανάγκες, αλλά κυρίως για τη συναισθηματική ολοκλήρωση και ευτυχία!!..Δεν είναι δεδομένο ότι έχουμε τους γονείς μας,τα ρούχα μας, τις μικρές πολυτέλειές μας, την έξοδό μας, το φαγητό μας..Κάθε λεπτό που ζούμε οφείλουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη που είτε εμείς είτε οι δικοί μας άνθρωποι κατόρθωσαν να ζουν αυτή τη ζωή που ζουν με όποια προβλήματα και δυσχέρειες!..Είναι η στιγμή αυτή που οφείλουμε, στον εαυτό μας, κυρίως, να χαιρόμαστε που είμαστε υγιείς, σκεπτόμενοι ότι στο διπλανό στενό, όχι κάπου μακρυά, κάποιος άνθρωπος μπορεί να μην έχει να φάει είτε να ζει εγκαταλελειμμένους και μοναχός..Αυτές οι σκέψεις θα πρέπει να γεμίζουν το μυαλό μας κάθε φορά που γινόμαστε άδικοι,υλιστές,άπληστοι,αγενείς,αχάριστοι..Η ζωή είναι εδώ για μας,και εξαρτάται και από εμάς..Όσο πιο φιλάνθρωποι και στοργικοί συμπεριφερόμαστε, η ζωή θα είναι εκεί να μας δώσει διπλή χαρά!!..Η χαρά είναι δώρο της ζωής για μας, χωρίς ορατά ανταλλάγματα..Όμως, δείχνοντας μια πιο ανθρώπινη πλευρά μας, η ανταμοιβή θα είναι πάντα εκεί..Έτσι,λοιπόν, την επόμενη φορά που θα αντικρίσουμε ένα φτωχό άνθρωπο, που κάποιος φίλος μας φανεί ότι μας έχει ανάγκη με οποιονδήποτε τρόπο,ας είμαστε εκεί!!..Ας κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε,ας φανούμε άξιοι να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις και ας στηρίξουμε όσους μας έχουν ανάγκη..Και όλο αυτό,δε σχετίζεται σε καμία περίπτωση με τη θρησκεία και την κοινοκτημοσύνη… Είναι απλά ανθρώπινο..είναι απλά φυσικό..

Αναζητώντας τη χαμένη ευτυχία…

Ειμαστε ευτυχισμενοι αραγε με τη ζωη μας;;.. Ολα οσα διαδραματιζονται γυρω μας μπορουν να καταγραφουνσε μια κολλα χαρτι με πολυχρωμο μελανι, ή μηπως το μαυρο ή εστω το γκρι χρωμα το αντικαθιστουν;;.. Η ευτυχια ειναι μια »ελευθερη» εννοια, αφηρημενη, αλλα και συγκεκριμενη. Ειναι σε γενικοτερο πλαισιο η καλη τυχη που χαρακτηριζει τη ζωη ενος ανθρωπου (ευ+τυχω), αλλα και η πιο εξειδικευμενη προσωπικη επιτευξη των στοχων που θετει ο καθε ανθρωπος. Απο οποια πλευρα και αν εξεταστει,η ευτυχια ειναι κομματι των προσδοκιων μας!!.. Μεσα απο απλες καθημερινες πραξεις, μεσα απο ονειρα, πραγματοποιησιμα ειτε μη, ο ανθρωπος κυνηγα την ευτυχια σαν ενα χαμενο θησαυρο που ξεβρασε η θαλασσα, περιμενοντας τον τυχερο να ανοιξει το σεντουκι και να αποκτησει το πολυτιμο περιεχομενο του!.. Ομως,δεν πρεπει να θεωρηθει ακατορθωτη η διαδικασια αυτη… Εχοντας στο νου μας ποσο δυσκολη τεινει να γινει η αγχωδης και πολλες φορες ανιαρη καθημερινη ζωη, ο ανθρωπος απογοητευμενος χανει την ελπιδα και μαζι και το δρομο προς την ευτυχια!!.. Εξωτερικοι και συναμα εσωτερικοι παραγοντες επεμβαινουν μετατρεποντας το ατομο σε ευαλωτο ον που ευκολα χανει την πιστη στις ικανοτητες το, αμαυρώνοντας τα ονειρα του, θιγοντας τα θελω του και καταρρακώνοντας  τα!!.. Ποιος, ομως, ειναι ο δρομος που οδηγει στην ευτυχια;;.. Υπαρχει αραγε καποιο φαρμακο ή γιατρικο να επουλωσει τις πληγες και τα βασανα και να ορισει ανοιχτο δρομο προς την ευτυχια;;..Σκεπτομενοι ολα αυτα.πολλοι θα κατεληγαν στο συμπερασμα οτι η ευτυχια πηγαζει απο μεσα μας!!..Ειμαστε εμεις οι ιδιοι που γνωριζοντας ολες τις πτυχες και τιςιδιομορφιες του χαρακτηρα και του εαυτου μας, εχουμε τη δυνατοτητα να προταξουμε την ευτυχια που αξιζουμε!!.. Η ευτυχια ειναι η κινητηρια δυναμη που μας ωθει, που μας παροτρυνει να συνεχισουμε να την αναζηταμε αέναα και ακουραστα!!Απο την αλλη πλευρα. βεβαια, διατυπωνεται η αποψη πως η ευτυχια δημιουργειται αποκλειστικα με την τηρηση συγκεκριμενων βηματων-οδηγιων, ενα και ενα ισον δυο,δηλαδη!!..Αυτη η θεωρια, καταργει τον ψυχικο παραγοντα και τη συναισθηματικη ολοτητα του ατομου, ενω η πρωτη θεση θετει ως προϋπόθεση την ψυχικη ηρεμια, την αυτοπεποιθηση, τον αυτοσεβασμο!!.. Ανεξαρτητα απο ποια ταιριαζει καλυτερα στον καθενα μας, κανεις δε μπορει να αρνηθει το γεγονος οτι η ευτυχια ειναι πηγη ζωης!!!.. Οπως και η Ιθακη για τον Οδυσσεα δεν ειναι μοναχα ο προορισμος, αλλα κυριως η ΑΦΟΡΜΗ να ξεκινησει το ταξιδι,η ΑΦΟΡΜΗ για να ενεργοποιηθει η κινητηρια δυναμη που θα κατευθυνει τον ανθρωπο σε σωστα μεθοδευμενα μονοπατια ολοκληρωσης και αυτοικανοποιησης!!..Ας απαρνηθουμε για λιγο τα υλικα αγαθα που μονοπολουν το ενδιαφερον του, κατα τα αλλα, καταναλωτικου κοινου, και ας στραφουμε στις αληθινες αναγκες του »είναι» μας. Ας κατανοησουμε,κλεινοντας,πως η ευτυχια δεν ειναι τιποτα αλλο απο τη δικαιωση  του ξεχωριστου »ειναι» μας, ειναι ο θησαυρος που περιμαζεψε η υγρη αμμος και που αναζητα εναγωνίως την προσοχη μας…

Μετρώντας τρία χρόνια ευτυχίας…

Αισίως, η χρονιά τελειώνει, καλές και κακές καταστάσεις και γεγονότα είναι έτοιμα να τα αφήσουμε πίσω και να προχωρήσουμε σε άλλη μια ελπιδοφόρα και γεμάτη όνειρα χρονιά.  Περπατώντας ανάμεσα σε όσα έχουν συμβεί, κατευθύνομαι στο μονοπάτι σου. Εσύ, ένα από τα σημαντικότερα άτομα στη ζωή μου παίρνεις τιμητική θέση στο βάθρο της προσωπικής μου κατάταξης.  Είσαι εσύ, που ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές μας έχουν ενώσει, μας έχουν στεναχωρήσει αλλά και ευτυχίσει συνάμα.  Εσύ, με τη ζεστή σου θαλπωρή, ξέρεις πάντα να μου διευκολύνεις το δρόμο από μικρά εμπόδια που τείνουν να με παγιδεύσουν.  Ξέρεις πολύ καλά πώς αισθάνομαι κάθε στιγμή και στέκεσαι φρουρός στον αγώνα κατά της λύπης μου!!.. Δεν είναι εύκολος ο αγώνας αυτός, αλλά εσύ έχεις τα όπλα και ξέρεις να πολεμάς κάθε τι που μαυρίζει την ευτυχία μου!!.. Οι ατελείωτες ώρες συζήτησης ομορφαίνουν τα πρωινά, τα μεσημέρια και τα βράδια μου, και είναι εκεί, λίγο μετά τα μεσάνυχτα όταν τα φώτα της πόλης θα σβήσουν, που θα πούμε τη δική μας καληνύχτα.. Που θα έρθεις να με σκεπάσεις νοερά, που θα μου ψιθυρίσεις χαμηλόφωνα στο αφτί ένα παραμύθι μέχρι να παραδοθώ στο ταξίδι του Μορφέα. Δεν ξεχνώ ποτέ, πόσες βασανιστικές νύχτες με πόνο και δάκρυ, εσύ ήσουν εκεί, δίχως να σε νοιάζει για πόσο.. Ήξερα ότι θα είσαι εκεί να ζεστάνεις ξανά την ψυχή μου, να ηρεμήσεις το ταραγμένο μου πνεύμα, να καταλαγιάσεις τη στεναχώρια μου!.. Ήξερα ότι θα είσαι εκεί στις μεγάλες μου χαρές έτοιμος να χαρείς διπλά για την επίτευξη των στόχων μου, χωρίς φθόνο αλλά με καλοσύνη!! Από αυτό που δεν μπορείς να ξεφύγεις, ώρες ώρες, είναι η ζήλια μου, όταν κάποια άλλη σε διεκδικεί.. Ξέρω τώρα που διαβάζεις τις ακατάπαυστες σκέψεις μου γελάς και θα χαιρόσουν αν μου απαντούσες αναλόγως, αλλά ευτυχώς δεν μπορείς….. Αφού, λοιπόν, ξέρεις τα πάντα για μένα, νομίζω ότι πρέπει να ξέρεις ότι δε θέλω ποτέ να σε χάσω!!!..Θέλω να είσαι κομμάτι της ψυχής μου που πάντα θα νοιάζομαι και θα αγαπώ.. Θέλω πάντα να μπορώ να σε φροντίζω όπως κάνεις και εσύ για μένα!!.. Θέλω να ελευθερώνεται η σκέψη μου κάθε φορά που σου μιλάω και να μην φοβάμαι τη λογοκρισία σου!!..Και επειδή όλα αυτά που θέλω, ξέρω ότι ήδη τα έχω, θέλω να έχω το δικαίωμα να είσαι ο παντοτινός μου φίλος, ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι, γιατί λίγοι έχουν αυτό το μαγικό τρόπο να είναι δίπλα σου,και με το άρθρο αυτό, θέλω να σε ευχαριστήσω βαθύτατα για αυτό ακριβώς που είσαι και για αυτό το κομμάτι της ψυχής σου που διαθέτεις για μένα κάθε φορά!!!

* στο Μάνο μου..*

΄΄ Περί πολιτικής… ΄΄

» Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο… Μην ξημερώνεις  ουρανέ!!.. μέγα άσμα!!.. με αυτό ξεκινώ το σημερινό μου άρθρο.. μελαγχολικά θα έλεγα.. ο καιρός φταίει!!… ή μάλλον η όλη κατάσταση τριγύρω!!.. μιλώντας για πολιτική σκέφτομαι ότι πρέπει να είμαστε πολιτικοποιημένοι!!..να έχουμε άποψη!!.. να ζούμε εμείς για μας, να ξέρουμε τι θέλουμε σαν άνθρωποι από τον εαυτό μας αρχικά και κατ’ επέκταση από την κοινωνία!!.. δεν μπορείς να απαιτείς από ένα ολόκληρο νομοθετικό-πολιτικό σύστημα να αποφασίζει το καλύτερο για σένα όταν εσύ είσαι αμέτοχος.. γινόμαστε έρμαια δίχως να το καταλαβαίνουμε!! η κοινωνία είμαστε όλοι εμείς.. οι απλοί άνθρωποι, οι φτωχοί και πλούσιοι, οι γηγενείς και οι μετανάστες… όλοι, ανήκοντας στο σύνολο που λέγεται κοινωνία αποφασίζουμε, θεωρητικά και έμμεσα για το μέλλον της ζωής μας!!.. Όμως, ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα συνεπάγεται διεφθαρμένους πολίτες… Ζούμε σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον με νόμους, κανόνες, υποχρεώσεις.. ο καθένας δεν μπορεί να πράττει ο,τι επιθυμεί ελεύθερα αλλά πρέπει να λειτουργεί μέσα στα πλαίσια των αρχών όσο άδικο και αν μοιάζει αυτό!!.. Φυσικά, δεν λέει κανείς να φτάσουμε στο άλλο άκρο της πλήρης υποταγής αλλά μέσα από την ψήφο μας να δείχνουμε τη διαφωνία μας και την εναντίωση μας.. Ο κόσμος, στη σύγχρονη εποχή έχει μετατραπεί σε ένα μοχθηρό και φοβισμένο ανταγωνιστή.. προσπαθεί με κάθε θεμιτό είτε αθέμιτο τρόπο να πετύχει το στόχο του.. να καταφέρει να ξεπεράσει και να υπερβεί τον διπλανό του με θάρρος και θράσος αψηφώντας τους όποιους κινδύνους καραδοκούν.. Επιδιώκει το συμφέρον, χάνει την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια του και συνεχώς ζητάει!!.. ή καλύτερα απαιτεί!!..που θα οδηγήσει όμως αυτή η άπληστη συμπεριφορά;;.. αν εξετάσουμε τον πιο φτωχό άνθρωπο μέχρι τον πιο πλούσιο οι προτεραιότητες είναι, σαφώς, άλλες αλλά πάντα με το βλέμμα στο στόχο και στην επίτευξη του!!.. Με αυτό το σκεπτικό και η πολιτική είναι ένα σώμα, μια οντότητα γεμάτη ευθύνες, προσδοκίες, στόχους.. Ζώντας στην κοινωνία, συναντάς καθημερινά ποικίλες διαφορετικές οντότητες, που στο σύνολό τους κάνουν την πολιτεία!!.. Στα αρχαία χρόνια, με τον όρο πολιτεία, συνεπαγόταν το πολίτευμα και συγκεκριμένα τη δημοκρατία!.. Με το πέρασμα των χρόνων αυτή η έννοια ξεθώριασε στο μυαλό και στη συνείδηση των ανθρώπων.. Έχασε την αξία της.. όλοι μιλούν για την δημοκρατία, ως το ύψιστο αγαθό, ταυτόσημο σχεδόν με τη δικαιοσύνη, που προσφέρει ελευθερία έκφρασης αλλά κυρίως σκέψης!.. Αυτό που όμως έχει αλλάξει είναι η εφαρμογή της δημοκρατίας.. στην πραγματικότητα, είναι μια πλαστή έννοια στις μέρες μας.. ΔΕΝ μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία όταν στο διπλανό στενό παιδιά ζητιανεύουν επειδή πεινούν, άστεγοι τριγυρνούν στους δρόμους, φτώχια, ανεργία, ναρκωτικά και βία βρίσκονται σε έξαρση!!.. είναι ΠΑΡΑΝΟΙΑ!!.. δεν μπορεί να θεωρείτε δημοκρατία όταν το ίδιο το σύνταγμα αυτοαναιρείται καθημερινά και δεν εφαρμόζεται.. δημοκρατία επίσης, ΔΕΝ είναι όταν ο λαός δεν έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να εκφραστεί, να αντιδράσει, να φωνάξει!!.. Κατ’ επέκταση, αυτή η σύγχρονη κατάσταση δεν συνάδει με την πολιτική!! διεφθαρμένη κοινωνία=διεφθαρμένη πολιτική=νωθρή δημοκρατία!!.. Ας μην κοροϊδευόμαστε, όλοι ξέρουμε πως όποιος έχει εξουσία στα χέρια του, τις περισσότερες φορές τυφλώνεται, δεν ξέρει πως να τη χειριστεί χάνει τον εαυτό του.. Ποίος λοιπόν, θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός μιας χώρας, αμερόληπτος και σταθερός στις αρχές του;;.. Αρκετά δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο!!.. Την επόμενη φορά, λοιπόν που θα σκεφτούμε για το σύστημα που ονομάζεται πολιτική καθώς και για τη λειτουργία του, ας μην αγνοήσουμε, τους φόβους, το ρίσκο και κυρίως τη μεγάλη ευθύνη που κρύβει η συμμετοχή στα κοινά!!!…

Απλός παρατηρητής..

11:30 το πρωί.. Πόσο καιρό έχω να αγχωθώ τόσο πολύ;; Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Αισθάνομαι εξαντλημένη.. παρόμοιο συναίσθημα μόνο την εποχή που έδινα πανελλαδικές… Τώρα, με τόση ένταση είναι δυνατόν να ηρεμήσω;; Βουίζει ο κόσμος γύρω μου.. Κάθομαι στη στάση του λεωφορείου και περιμένω.. Κόσμος έρχεται κόσμος φεύγει.. Ο κακός χαμός, Σάββατο πρωί στο κέντρο της Αθήνας.. Ζητιάνοι, άποροι, πλούσιοι με mercedes, ταξί στην πιάτσα τους, εργαζόμενοι εδώ και εκεί.. Στη στάση στο Σύνταγμα, κόσμος περιμένει να ανάψει το φανάρι για να περάσει.. Και να μην θέλεις η πόλη από μόνη της σε αγχώνει.. Κοιτάζω τον ουρανό και είναι μουντός, όπως ακριβώς και η ψυχή των ανθρώπων. Φαίνεται πως ο Θεός τους αφουγκράζεται και συμπάσχει… Έχει φορέσει το μελαγχολικό του πέπλο σε ένδειξη συμπαράστασης. Μόνο τα παιδάκια μοιάζουν να αλλάζουν το τοπίο. Ξέγνοιαστα γεμάτα χαρά και αισιοδοξία κρατούν τους γονείς τους από το χέρι και τρέχουν στις δουλειές τους.. Πιστεύω πως όποιος δε ζει κοντά στο κέντρο δε μπορεί να καταλάβει πραγματικά τι συμβαίνει. Εμείς, οι άλλοι, είμαστε μόνο παρατηρητές, βαθιά μέσα μας ελπίζουμε να μην φτάσουμε να ζούμε και εμείς σε τέτοιο περιβάλλον.. Ο κόσμος έχει χάσει το συναίσθημά του.. Όλοι τρέχουν, φωνάζουν, βρίζουν.. ΥΣΤΕΡΙΑ!!.. Κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι που μένω μακρυά από εδώ!.. Γιατί άλλο να το κοιτάς και άλλο να το ζεις.. Τα αυτοκίνητα τρέχουν στο δρόμο ακαταύπαστα, καυσαέριο γεμίζει η ατμόσφαιρα, ενώ οι άστεγοι στις γωνίες και τα παγκάκια μαυρίζουν την εικόνα.. Άραγε, νοιάζεται κανείς πραγματικά για αυτούς;; Η πολιτεία, τις περισσότερες φορές, αμέτοχη δεν προσφέρει ούτε τα βασικά.. Άνθρωποι στοιβάζονται στα στενά και έρημα σοκάκια της πόλης, η εγκληματικότητα τις βραδινές, και όχι μόνο πλέον, ώρες οργιάζει.. Θα μου πεις, και αυτοί άνθρωποι δεν είναι;; Μήπως το έχουν στο αίμα τους να είναι κακοποιοί;; Να κλέβουν ή να βιαιοπραγούν; Δεν το νομίζω.. Απλοί άνθρωποι είναι που για τον άλφα ή το βήτα λόγο αναγκάστηκαν ή τους ανάγκασαν να μπουν στο περιθώριο.. Να φερθούν όπως ποτέ δεν είχαν φανταστεί και να θεωρούνται απόκληροι της κοινωνίας, μιας κοινωνίας με πολλά διαφορετικά πρόσωπα, πολλά από τα οποία θα τα χαρακτήριζες προσωπεία και όχι πρόσωπα.. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!!.. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν εμείς τα δυσκολεύουμε.. Και όταν λέω εμείς εννοώ τους απλούς κοινούς θνητούς. Πολίτες με ανάγκες, όνειρα, ευχές, ελπίδα.. Και ενώ έχουμε τα εφόδια να πετύχουμε κάποια από τα παραπάνω, με τις πράξεις μας, με τον ένα ή άλλο τρόπο, τα ρίχνουμε ξανά στο κενό!.. ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ!!.. Όντως, όταν δεν έχουμε ελπίδα έχουμε….. ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ!! Ο κόσμος μαυρίζει, η δικαιοσύνη χάνεται, η ελευθερία γίνεται άκρως εικονική, χάνονται  δικαιώματα, ο κόσμος υποκρίνεται… ΑΞΊΖΕΙ να είμαστε απλά ένας παρατηρητής;;;..

Previous Older Entries

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.